مسئله اساسی یه چیز مسخره است: من دیگه نمیتونم با پدر و مادرم زندگی کنم. چون هیچ چیزمون شبیه هم نیست. این یه شکنجه دو طرفه است. جای دیگه ای هم نمیتونم زندگی کنم چون حتی اینو هم بلد نیستم. هیچ چیز و هیچ کس هم تو این زندگی لعنتی برام امیدوار کننده یا قابل دوست داشتن نیست. جز مریم... (منظورم لحظه های کاغذی عزیز نیست. پرین و آدونی میدونن کی رو میگم.)
اونم فقط گاهی که تلفنی با هم درباره هالیوود یا کنسرت جدید یه خواننده که هر دو دوست داریم حرف میزنیم و هر دو یادمون میفته ما دو تا آدمیم که هیچی نداریم و نخواهیم داشت و به بدبختی های هم میخندیم و سعی میکنیم به همدیگه حرفای مسخره بزنیم که هیچ کدوممون هم باور نمیکنیم... 
این زندگی نکبتی هیچ راه حلی هم نداره. فقط ...
* کسی بلده چه جوری میشه پیج ۳۶۰ رو حذف کرد؟ خواهشا اگه کسی میدونه سریعا به من بگه. ممنون
** نوشته های این پست تعدیل شد. به علت حرفهای چرت و پرت من وقتی جدا قاطی میکنم! کاش میشد به همین راحتی فکرای مغزم رو هم تعدیل کنم و درباره ی اون قسمتای از دست رفته زندگی ام یه جور بهتر فکر کنم. همونجور که همیشه خودم به دیگران میگم رفتار کنن و خودم بیشتر وقتا اون کار رو نمیکنم ! خب بقیه اش هم باقی موند تا نظر شما رو بدونم که چه جوری میشه روش این زندگی که برای دو طرف این معادله سخت شده رو تغییر داد ؟

بزرگترین تفریح آدم نچسب و خشن و تنهایی چون من چیزی نیست جز شنا در کتابهای فلسفی و ادبی و ازین جور مسائل.اما بعضی اوقات که دلم میگیره پناه میبرم به یه معصوم کوچک ۲ ساله به نام کیارش.پسر همسایمون که تنها بچه ایه که تاحالا دوستش داشتم!هر موقع دلم میگیره میارمش خونه اول کلی باهام میرقصه بدم با هم ناهار میخوریم بعد ۳تا سطل توپش رو میاره و با من بازیهای من درآوردی میکنه.خلاصه یه تفریح قشنگ...امروز ازون روزای خوب بود که من با فرشته کوچولوم بودم .دیدم صورتش زخمی شده بهش میگم چی شده ؟شلوارکش رو میده بالا و میگه نیگا کن از لو تاپ افتادم میخواستم مولچه ها را بکشم .بهش گفتم مگه نگفتم مورچه ها را نباید کشت اونام مثل تواند؟   دیدی کار بد کردی خدام انداختت زمین ...با چشمای معصومش خیره شد بهمو گفت:عوضش منم یه تو گوشی زدم به خدا!!!اونجا بود که با خودم فکر کردم کاش میشد منم مثل کیارش کوچولو میتونستم هر وقت میخوام اینکار رو بکنم!!با شوخی گفتم خاله جون ایندفعه از طرف من هم اینکار رو بکن!!

*اینم به خاطر روی گل دوست عزیزمون که از من انتقاد کردند...

هماهنگم کن با ساز ناکوک دلت

با (لا)ترین نتی که میشناسی

 وبرقصان  مرا  بر صفحه سیاه این زندگی

آهنگی زیباتر از چشمان من نیست

برای تو که چون روسپی زدگان پر کس بی کسی...

*کادوها آماده تولد بعضی ها نزدیکه

دستان ترا فرصت بادست هنوز         یک لحظه نگه ترا زیادست هنور

پاهای دلم روانه چشمت شد            این کفش به پای ما گشادست هنور

پشت سرش آب نریزید

او دیگر باز نمیگردد... 

بهترین احساس است امتحان ها تمام میشود و تو می توانی بعد از ۳ ساعت هر روز خوابیدن بخوابی آرام و راحت...آخی ش

خدا خیلی داره بهم حال میده و من باید بگم خدا جون شرمنده میکنی بابا آخه رو دل میکنم خیلی زیاده!!

وقتی جزوه ۲۰۰ صفحه ای امتحان داری و برقا میره باید چی گفت؟بهتره بگیم از اون لامپای حرم امام ۱۳ کمی خاموش کنید به همه برق میرسه...تا صبح مجبور شدم چشم رو هم نگذارم...

آنقدر به دیوارای دانشگاه نگاه میکنم تا از خاطرم نرند دلم برای فرشته پینک و همه تنگ میشه...

هیچکس هیچ چیز نمیدونه وهمه فکر میکنند همه چیز رو میدونند...(زندگی من)

وقتی یاکریم تو هود آشپزخونه لونه میکنه احساس غریبی داری...

*ما اهل کوفه نیستیم محمود تنها بماند!!(وای بحالتون اگه ۴ سال بعدی رای بیاره)

برای دخترکی که هر لحظه خواب بوسه های خدا را می بیند سخت است گفتن.

هر روز هر ثانیه هر لحظه تا خدا قدم میزنم و هوا را با عشق استنشاق میکنم تجزیه اش میکنم شاید این اخرین باشد.